Biodanza Flashmob

Daarnet keek ik naar een filmpje van een biodanza flasmob op het plein voor de Dom van Keulen. Ik herkende de plek omdat ik daar begin maart ook was. Ik werd er onverwachts kort geïnterviewd met de (voor mij toen nog rare) vraag of vanwege het Corona virus de wijwaterbakjes in de Dom geleegd zouden moeten worden of niet. Mijn antwoord was dat dat voor mij niet hoefde omdat ik vond dat iedereen zelf mocht beslissen om mee te gaan in de angst voor besmetting. Corona was toen voor mij de ‘ver-van-mijn-bed-show’. Het was druk in de kathedraal, over afstand moeten houden had nog niemand gehoord.

Hoe anders is dat nu…. We zijn niet meer bang om afstand te houden, we zijn juist bang om ons met elkaar te verbinden. Anderhalve meter is ‘het nieuwe normaal’, maar is dat wel zo normaal? Ik denk van niet. Wij mensen zijn sociale wezens, in verbinding laten wij ons mens-zijn zien, we kunnen niet zonder elkaar. Zo gaat het al miljoenen jaren. Als je, een paar duizend jaar geleden nog maar, niet bij een groep of volk behoorde was het risico groot dat je het niet overleefde. De angst voor afstand, geen aanrakingen, geen verbindingen, er niet bij horen was levensgroot. Instinctief willen we fysiek contact met elkaar ter geruststelling of bewijs van vriendschap of goede bedoelingen.

Verbinding is van levensbelang

En nu moeten we het instinct dat ons miljoenen jaren in leven heeft gehouden ineens uitschakelen. Waar we eerder bang waren voor afstand, en verbinding letterlijk van levensbelang was, zijn we nu bang voor verbinding en is afstand letterlijk van levensbelang. Zegt men. Maar is dat ook werkelijk zo? Hunkeren we vanuit ons instinct niet allemaal zó naar verbinding en nabijheid dat deze ‘anderhalve meter samenleving’ uiteindelijk niet vol te houden is omdat onze dierbaren en vrienden ineens potentiële vijanden kunnen worden?

Want angst roept stress op. Langdurig in angst leven veroorzaakt chronische stress en burn-out met klachten op lichamelijk, emotioneel en mentaal gebied en een forse uitwerking op sociaal gebied. En wat helpt dan? Juist: warme menselijke verbindingen. Contacten met anderen voor steun, hulp, troost, geruststelling, ontspanning, plezier maken en gezelligheid. Hét medicijn tegen (chronische) stress. Ik heb het in het verleden zelf ervaren met een flinke burn-out. Een kennis van mij zei toen: “Weet je wat jij nodig hebt? Een warm bad van liefde”. Hij raadde mij biodanza aan. Al in de eerste les was het alsof ik thuis kwam. Ik werd aangeraakt, omhelsd, getroost toen mijn tranen bleven stromen omdat ik op dat moment pas voelde wat ik zolang had gemist. Warme verbindingen….

Passende keuzes maken

En dit is nu precies wat we al weken niet mogen doen. Aanraken, omhelzen, troosten, bemoedigen. Dat wat altijd leven-gevend was, is nu ziekte-verwekkend. Zegt men. Zeker, ik ontken dat niet. Voor sommigen is het beter “nu even niet”. Maar voor iedereen?  Kun je, mag je vanuit deze angst een hele samenleving tot op individueel niveau plat leggen en de gevolgen op de langere termijn op fysiek, emotioneel, mentaal en sociaal gebied voor lief nemen? Ik zou graag een beroep willen doen op zowel ons gezonde verstand als op ons gevoel om van daaruit keuzes te kunnen maken die bij ieder van ons individueel passen.

Samen in de Dans van het Leven

Laten we kijken naar wat wél kan, wél mogelijk is. Ook voor biodanza. “Dat mag niet want daar raak je elkaar bij aan”. Ik wil uitproberen wat er nog wél mogelijk is, met inachtneming van de 1 ½ meter afstand, mét verbinding. Samen bewegen, dansen, vrolijk zijn, genieten, delen, lachen. De band met elkaar weer voelen nu we elkaar gemist hebben en onze verbindingen en het leven te vieren. Bio-danza, de ‘dans van het leven’ te dansen: van afstand naar verbinding, van angst naar vertrouwen.  Net zoals bij de flashmob in Keulen. Gewoon doen.

 

Wil je graag meedoen met biodanza?

Kijk op deze site op https://www.biodanza.nl/weekgroepen/ voor een docent of groep bij jou in de buurt!

 

Marie-José Meijs